Sinema Manyakları

Karadeniz sahil yolunun bölgeye verdiği zararı konu olan Son Kumsal belgeselinin İnebolu’da yapılan gösterimi, Başbakan Tayyip Erdoğan’a hakaret edildiği gerekçesiyle belediye başkanı İdris Güleç tarafından 10. dakikasından sonra engellendi.

İşine geldiği zaman fikir özgürlüğünden bahsedenlerin kendi fikirlernin dışında bir şey gördükleri zaman nasıl davrandıklarını gösteren yeni bir örnek daha. Sansürden başka bir şekilde değerlendirilemeyecek olan bu uygulama Sinema Eserleri Meslekler Birliği ve SİYAD tarafından da kınandı.

Film hakkında daha ayrıntılı bilgiye, http://www.turkishmoon.com/sonkumsal/ adresinden, konu hakkındaki Radikal gazetesinin haberine ise  bu linkten ulaşılabilir.

Amerikan sinemasının önemli isimlerinden Sydney Pollack 73 yaşında aramızdan ayrıldı. Ölüm nedeninin mide kanseri olduğu açıklanan Pollack, 9 aydır bu illetle boğuşuyordu.

Kariyerine 1960’larda televizyon dizilerinin yönetmenliği ile başlayan Pollack, 60’ların ortalarından itibaren sinema filmlerine yöneldi. 80’lere kadar neredeyse her yıl bir film çekse de sonradan bu temposunu epey düşürdü. Ama bu dönemde de yapımcılığa ağırlık verdi. Bu arada yönetmenlik kariyeri ile beraber başlayan oyunculuk kariyerini de hiç aksatmadı. Oyuncu olarak hemen hemen hiç bir zaman başrol oynamadı ama önemli yardımcı rollerde gördük Pollack’ı.

Robert Redford ile iyi bir ikili oluşturduklarını da eklemek gerek. İkili 1966’dan 1990’a kadar geçen zamanda 7 filmde beraber çalıştılar ve bu filmlerin büyük çoğunluğu da döneminin önemli filmleri haline geldi.

Pollack’ın yönetmen olarak önemli filmleri arasında They Shoot Horses, Don’t They? (Atları da Vururlar), Jeremiah Johnson, The Way We Were, Three Days of the Condor (Akbabanın Üç Günü), Tootsie ve Out of Africa (Benim Afrikam) sayılabilir.

Ülkemizde 20 Haziran’da gösterime girmesi beklenen Made of Honor filminde Pollack’ın sinema dünyasına son katkısını görme şansımız olacak ve onu baş karakterin babası olarak izleyeceğiz.

Bir süredir kulaktan kulağa yayılmakta olan haber sonunda herkese duyuruldu. Ankara’da Sinetek gösterimlerinin yıllardır mekanı olmuş Ankapol Sineması çok yakında kapanıyor. Çok yakında derken gerçekten çok yakında, 17 Nisan’da günlük film gösterimleri bitiyor. Daha sonra bir ya da bir kaç Sinetek gösterimi daha olacak gibi gözüküyor. Sonra tamamen kapanacak.

Böylece Ankara’nın kalan tek büyük salonlu ve balkonlu sineması da kapanmış oluyor. Ankapol de yakın zamanda kapanan Kavaklıdere Sineması ve sessiz sedasız kapanmış gibi gözüken Megapol Sineması’nın yanına ekleniyor. Belki de sırada yenileri var.

Ankapol Sineması 1997 yılında açılmıştı. O yıllarda Tüze Grup’un seri halinde açtığı sinemalardan biri olmuştu, bir süre sonra da Sinetek gösterimleri Kızılırmak Sineması’ndan buraya taşınmıştı (kişisel olarak Tüze Grubu’nun sinemaya tüccar yaklaşımı ile bakmasından rahatsız olduğum için yıllar içinde Sinetek ve festival gösterimleri dışında bu sinemaya çok gitmediğimi itiraf etmeliyim). Yakın zamanda Tüze Grubu’nun mali olarak zor duruma düşerek sinema sektöründen çekilmesi üzerine geçtiğimiz yıl sinemayı Sinetek gösterimlerini de düzenleyen Ankara Sinema Kültürü Derneği işletmeye başlamıştı. Ama bilindiği kadarıyla mal sahibi hala Tüze Grup’tu ve hasılattan yüzde alıyordu. Sonunda da sinemayı satmaya karar verdiler anlaşılan. Yine duyduğumuz kadarıyla mekan, sinema dışında bir amaçla kullanılacak bundan sonra.

Korkarım yakın bir gelecekte alışveriş merkezleri dışında çok az sinema ayakta kalmayı başaracak. Evet bu alışveriş merkezlerindeki sinemaların bir kısmı gerçekten çok yeni teknoloji ile donanmış, ses ve görüntü kalitesi iyi olan salonlar. Bunlarda film izlemek ayrı bir keyif olabiliyor zaman zaman. Ama o sinema kokusu, sinema dokusu yok işte. Büyüklerimiz eskiden tiyatroya giderken takım elbiselerimizi giyerdik derlerdi de anlamazdık onları. Artık biz de yaş aldık herhalde ve onları daha iyi anladığımızı hissediyoruz. Eskiden biz de sinemaya giderken evden tamamen bu amaçla çıkardık, hangi filme gideceğimizi önceden belirlemiş ve günlerce belki haftalarca bunun hayalini kurmuş olurduk, sinema sadece eğlence aracı değil bir kutsal bir ritüeldi bizim için. Kimileri için bunların çoğu hala geçerli. Ama artık çoğunluk öyle değil ne yazık ki. Alışveriş yaparken bir de sinemaya gidelim diyor insanlar, afişlerine bakıp hangi filme gideceklerine o an karar veriyorlar. O karanlık gizemli salonlarda filmin büyüsüne kapılıp gitmiyor artık onlar, film sırasında konuşmak, gülüşmek neredeyse normal kabul edilir oldu.

Ama ben herşeye rağmen hala sinema sinemada izlenir diyorum, sinemanın büyüsüne inanıyorum, o kutsal mabede gitmeye devam ediyorum. Ama ben eski sinemalarımı istiyorum….