Sinema Manyakları

Şüphe (Doubt):

Bu yılki bütün ödül törenlerinde oyunculuk adaylıkları ile dikkat çeken Şüphe, sonunda sinemalarımızda da gösterime girdi. 1960’ların başlarında katolik kilisesine bağlı bir okulda bir rahibin okulun ilk ve tek zenci öğrencisine tacizde bulunup bulunmadığı şüphesinin etrafında gelişen film, bir tiyatro oyunu uyarlaması. Yönetmen ve senaryo yazarı John Patrick Shanley, aynı zamanda oyunun da yazarı. Zaten belli ki konuya çok hakim. Tüm film boyunca daha filmin başında hakkında konuşulan, tüm filmin ana teması olan ve zaten filmin adı da olan şüphe, tüm karakterlerin olduğu gibi seyircinin de kafasını kurcalıyor. Seyirci olarak sürekli farklı karakterlere hak veriyor, kime inanacağınızı bilemiyorsunuz. Zaten film bittiğinde de gerçeğin ne olduğu konusu tam olarak netleşmiyor. Her ne kadar ne olduğu konusunda bir tarafa yönelik güçlü bir ağırlık olsa da o şüphe hiç bir zaman eksik olmuyor.

Şüphe, bir film olarak pek çok erdem içerse de en çok öne çıkan yönü oyuncuları. Gerçekten de sadece bir sahnede yer alan Viola Davis bile o kadar iyi bir oyunculuk çıkarıyor ki görmek lazım. Hatta sırf o sahne için bile film tekrar tekrar izlenebilir. Seyirciyi alt üst eden bir sahne çünkü. Philip Seymour Hoffman iyi yürekli ve dışa dönük rahip ile tacizci rahip arasında gidip gelen oyununda hemen her zaman yaptığı gibi abartmadan oynamanın dersini veriyor adeta. Her zaman şahane Meryl Streep için ise biraz abartılı oynadığına dair bir yorum yapılabilir ama film ilerledikçe görülüyor ki öğrencilerin kendisinden korkmasını sağlamak için onlara kendisini bu şekilde gösteren bir karakteri oynuyor aslında. Zaten Hoffman ve Streep’in karşılıklı döktürdükleri her bir sahne de görülmeye değer bir hal alıyor.

Bunun yanında Shanley’nin ırkçılık, eşcinsellik, azınlık olma, kuşak çatılması, hoşgörüsüzlük gibi pek çok konuya incelikle değindiğini de hatırlatalım.

Gerçek Masallar (Bedtime Stories):

Adam Sandler izleyici kitlesi belli bir oyuncu. Zamam zaman Punch-Drunk Love gibi farklı denemeler yapsa da filmlerinin büyük çoğunluğunun tarzı birbirine benziyor. Gerçek Masallar yine Adam Sandler hayranlarını memnun edebilecek ama diğerlerine çok da hitap etmeyecek bir film. Belki Sandler’in bu kez çocuklara daha çok yanaştığı da söylenebilir. Doğrusu gerçek Masallar’ın fragmanı Sandler’ı tümüyle masallar dünyasında göreceğimiz izlenimini veriyordu. Oysa söz konusu masal sahneleri o kadar da çok değil. Filmin hikayesini daha önce onlarca kez izledik. Hayatına giren bir ya da birden çok çocuğun hayata karşı gözlerini açması ile birlikte tüm hayatı değişen ve hem iş hem aşk hayatını düzene sokan bir “loser”ın hikayesi karşımızdaki. Masal sahneleri sadece bir hoşluk olarak kalıyor. Filmdeki en eğlenceli anların fena halde bilgisayar efekti kullanılarak yaratılmış olan minik deney faresi Bugsy’nin gözüktüğü sahneler olduğunu söylediğimizde filmin başarısı ya da başarısızlığı daha iyi anlaşılacaktır.

Benjamin Button’un Tuhaf Hikayesi (The Curious Case of Benjamin Button):

Son zamanların en çok öne çıkan filmlerinden biri daha sinemalarımıza geldi sonunda. David Fincher’in yeni bir film çekmesi sinemaseverleri heyecanlandıran bir durum zaten. Se7en ve Fight Club gibi en iyi 2 filminde beraber çalıştığı Brad Pitt ile tekrar çalışması da ayrı bir merak katıyordu. Filmin yaşlı olarak doğan, giderek gençleşen bir adamın hikayesi gibi çok ilginç bir konuyu anlatması bu merakı daha da arttırırken 13 Oscar adaylığı da işin tuzu biberi oldu.

Filmi izleyince gördük ki ortada gerçekten iyi bir film var. İlgi çekici bir hikaye, birinci sınıf bir yönetmenlik, her David Fincher filminde olduğu gibi şahane bir görsel yapı. Hepsi yerli yerinde. Brad Pitt hala onu yakışıklı çocuk olarak görenlere inat iyi bir oyuncu olduğunu kanıtlıyor, Cate Blanchett’in ise zaten artık bunu kanıtlamasına gerek bile yok. Bir kez daha hem oyunculuğu, hem güzelliği ile kendisine aşık ettiriyor. Ama filmde bir şeyler eksik ki her şeye rağmen hala Fincher’ın en iyi filmleri olarak Se7en ve Fight Club’ı görmeye devam ediyorum. Belki film fazla hesaplı, belki de hikayeden çok daha faklı boyutlar bekleniyordu ama sonuçta bir şeyler eksik.

Film yurtdışında gösterime girdikten sonra senaryo yazarı Eric Roth’un önceki senaryolarından Forrest Gump ile benzerlikler taşıdığı söylenmiş hatta Oscar’a aday olduğunda, Roth bu senaryo ile zaten daha önce Oscar almıştı denmişti. Bu eleştirilerin doğru olduğunu söylemek mümkün. Benjamin ve Forrest’ın annesi ve sevgilisi ile olan ilişkileri, dünyayı dolaşarak önemli tarihsel olaylara tanık olmaları gibi durumlar benzeşiyor gerçekten. Neyse ki bu filmde Benjamin tarihi  kişiliklerle karşı karşıya gelmiyor. Yoksa iyiden iyiye benzeşirlerdi.

Senaryo açısından sorunlu, yönetmenlik açısından kusursuz bir sahneyi de anmadan geçmeyelim. Tesadüflerin ve ufak ayrıntıların insan hayatını ne kadar fazla değiştirebileceği ile ilgili bir sahne var filme. Sürprizi bozmamak için ne olduğunu açık etmeyelim, ne de olsa izlerken hangi sahne olduğu anlaşılacaktır. Tüm filmi Benjamin’in günlüğü ve sevgilisi Daisy’nin anıları üzerinden takip ettiğimiz düşünülürse, söz konusu sahnedeki ayrıntıların her ikisi tarafından da bilinmesinin mümkün olmadığı görülecektir. Ama tek başına bir sahne olarak bakıldığı zaman o kadar başarılı ki bu tutarsızlık göze çarpmıyor. Bu tip, bir karakterin anıları üzerinden takip ettiğimiz filmlerde sıklıkla karşılaştığımız bir durum bu aslında. Halbuki tam da bu filmde bu konuda çok güzel bir dokunuş vardı. Benjamin’in adını hatırlamadığı biri öldüğünde onun mezar taşı üzerinde de adını göremiyorduk.

Filmin en önemli başarılarından biri de makyaj ve görsel efekt başarısı. Özellikle görsel efektlerin genellikle bilim-kurgu ya da aksiyon filmlerinde yoğunlukla kullanıldığı düşünülür ama burada seyircinin gözüne sokmadan o kadar yoğun ve bir o kadar da başarılı bir görsel efekt kullanımı var ki Oscar’ı almazsa ayıp olur. Bu iki unsurun başarısı ile geçen yıllar içinde farklı hallerini gördüğümüz Brad Pitt ve Cate Blanchett’in gerçekte şu anda hangi yaşlarda olduklarından emin olmak bile mümkün değil.

Son olarak her ne kadar 166 dakika gibi uzunca bir süresi olsa da Benjamin’in son derece dramatik olabilecek, vücut olarak çocuk zihin olarak yaşlı olduğu yıllara daha fazla zaman ayrılmasının filmi bir üst seviyeye çıkartabileceğini düşündüğümü de eklemeliyim.

Prenses Lissi ve Karadamı Yeti (Lissi Und Der Wilde Kaiser / Lissi and the Wild Emperor):

Çocuk filmlerinin ve animasyonların iyi seyirci çekmesi üzerine son bir kaç yıldır dağıtımcı firmalarımız türün önemli örneklerinin yanında Avrupa sinemasının kıyıda köşede kalmış, çok önemli olmadığı gibi bazıları sadece televizyon piyasası için yapılmış filmleri bile gösterime sokmaya başladılar. Bu filmlerin bazıları koşulsuz animasyon severler için bile seyri zor bir deneyim olabiliyor. Doğrusu Prenses Lissi ve Karadamı Yeti de böyle bir film izlenimi veriyordu gitmeden önce. Halbuki hiç de öyle değilmiş. Belki animasyon kalitesi Amerika’dan gelen örnekler kadar iyi değil ama kesinlikle başarılı bir mizah anlayışı var. Adeta absürd bir mizah diyebiliriz. Prenses Lissi ve İmparator Franz’ın aşkları o kadar klişe ve vıcık vıcık bir aşk ki sırf bu yüzden komik. Prensesi kaçıran karadamının tavırları da gayet eğlenceli. Bunların yanında film boyunca bir filmde olunduğunun farkında bir şekilde değişik yerlerde “buraya reklam verebilirsiniz” yazısının karşımıza gelmesi gibi unsurlar da filmin verdiği keyfi arttırıyor.

Ayrıca film küçük yaştaki çocuklara yönelik olsa da belki de bir Avrupa yapımı olmasının da etkisi ile zaman zaman gayet muzır espriler de barındırabiliyor. Lissi de gayet seksi bir animasyon karakteri doğrusu. Hele “aşk gecesi”nde giydiği giysiyi, oradaki çift anlamlı konuşmaları görmek lazım. Bunun yanında Türkçe seslendirmenin de gayet başarılı olduğunu eklemeli. Orijinal dilinde izlemediğimiz için bu konuda kesin bir şey demek mümkün değil ama filmin bazı kısımları adeta yeniden yazılmış gibiydi.

Tüm bunlar bir kenara sinemada konuşulmasından, etraftan duyulmadığının sanılıp fısıldaşılmasından fazlasıyla rahatsız olan biri olarak filmin başındaki sessizlik uyarısı benim için belki de filmin en değerli yanıydı. Hatta keşke bu uyarı sadece bu filme özel olmasa da başka filmlerin başına da konulabilse:

“Değerli seyirciler,
Gösterimizde konuşmak kesinlikle yasaktır. Çeşitli durumlarda fısıldaşmalar olabilir. Bu durumlar, mide kanaması, loto kazanmak, önünüzde oturan seyirci yüzünden perdeyi görememek gibi durumlardır.”

Santekar (Changeling):

Clint Eastwood’un her filmini seyrettiğimde ayrı bir hayran oluyorum kendisine. İyi, Kötü, Çirkin ya da Dirty Harry zamanlarında kim derdi ki ilerde yönetmen olarak klasik Hollywood sinemasının en büyük ustalarından biri olacak diye. Üstelik müzik merakını da giderek ilerletti, filmlerinin müziklerini yapmaya da başladı bir süredir. Şu anda geldiği yönetmenlik düzeyinin çok daha altında olsaydı bile bu gelişmesi takdir edilecek bir şey olurdu. Şimdi ise önünde eğilmekten başka bir şey gelmiyor elimizden.

Sahtekar (Changeling), Eastwood’un zaman zaman çektiği duygusallık dozunun son derece yüksek olduğu filmlerden biri olmuş. Bir filmi izlemeden önce hakkında mümkün olduğu kadar az bilgi edinmeye çalışan biri olarak bu filmin konusu hakkında da bir çocuğun kaybolması, kaybolduktan bir süre sonra bulunarak annesine teslim edilmesi ama annenin çocuğun kendi oğlu olmadığını söylemesi dışında çok bir şey bilmiyordum. Bu yeteri kadar duygusal bir hikaye zaten ama aslında filmin asıl can yakan, insanı alt üst eden hikayesi o kaybolan çocuğun ve diğer bir grup çocuğun başında geçenlermiş.

Sahtekar, bu hikayenin yanında dönemin polis teşkilatının durumu üzerine de etkili tespitlerde bulunuyor. Haklı ya da haksız, kendilerine karşı çıkan adamları kurşuna dizen, kadınları ise akıl hastanesine attıran bir polis gücü bu. Kendi beceriksizliklerini örtmek için kaybolan çocuğun yerine başka bir çocuğu geçirenler de kendileri. Üstelik o kadar tuhaf bir durum ki bir annenin bir kaç ay içinde kendi çocuğunu tanıyamayabileceğini iddia ediyorlar. Hem de aksi yönde bir sürü fiziksel kanıt varken. Mesela kaybolan çocuğun boyunun bulunan çocuktan uzun olduğu ortaya çıktığında stres yüzünden çocuğun boyunun kısaldığı gibi bir açıklama getirilebiliyor.

Bir dönem filmi olarak da kostümlerden mekan tasarımına birinci sınıf bir film var karşımızda. Oyunculuklar açısından da başarılı bir film. Zaten Oscar adayı da olan Angelina Jolie gerçekten başarılı. Abartılı olduğu kimi sahneler olduğu söylenebilir ama onlar da çok fazla rahatsız etmiyor. Ayrıca güzelliğinin ön plana çıkmasına da izin verilmemiş. Bir tek afişin de baskın unsuru olan o dudaklar bir de kıpkırmızı boyanınca hele ki filmin pastel tonları içinde fazla duruyordu. Ancak filmde asıl dikkat çeken oyuncu, daha önceden tanımadığım bir isim olan Jeffrey Donovan oldu. İlk göründüğü sahnelerde güven verici bir polis izlenimi çizen Donovan, film ilerledikçe insanların duygularına önem vermeyen bir adam haline dönüşüyor ki bu durumu çok iyi yansıtmış. Şimdiye kadar kariyeri çoğunlukla dizi oyunculuğu ile geçmiş bu ismi sinemada da görebiliriz bundan sonra.

Operasyon Valkyrie (Valkyrie):

Valkyrie, daha çekim aşamasında Tom Cruise’nin son yıllardaki olumsuz imajı, çekim sürecinde yaşanan zorluklar, gösterim tarihinin değiştirilmesi gibi konularla sık sık gündeme gelmişti. Ama filmi izlerken tüm bunları bir kenara bırakmak lazım elbette. İzledikten sonra gayet başarılı bir film olduğu görülüyor. Muhteşem ya da başyapıt gibi sıfatlar kullanılamaz ama iyi bir seyirlik. Konu olarak 2. Dünya Savaşı’nın hararetli günlerinde bir grup Alman subayının Hitler’e karşı düzenlediği suikast ve darbe girişimini anlatan film, gerçek olayları temel alarak yola çıkmış. Bir defa sonucunda başarılı olmayacağını bildiğimiz bir olayın anlatılmasının zor iş olduğunu kabul etmek lazım. Seyirci açısından başarılı olacaklar mı olmayacaklar mı diye bir soru işareti yok çünkü. Ama yönetmen Bryan Singer gerek planlama aşamasında gerekse suikast girişiminin gerçekleştiği gün yaşananları anlatırken nefes nefese bir anlatım tutturmuş. Dikkatiniz bir an bile dağılmadan takip ediyorsunuz gelişmeleri.

Aslında filme tam anlamıyla bir 2. Dünya Savaşı filmi demek de doğru değil. Gerçek olaylara dayanıyor ama rahatlıkla hayali bir ülkenin başkanına karşı düzenlenen bir darbe girişimini anlatan bir film de olabilirdi. Zaten Hitler’in kötü adam olup ona karşı olanların iyi adam olması aslında bizim önceden bildiklerimize dayanıyor. Yoksa filmde somut olarak Hitler’in ve Nazilerin yaptığı soykırım ya da benzeri hareketleri görmüyoruz. Filmde önemli olan o gerilim hissi aslında.

Özellikle yan oyuncu kadrosu çok sağlam. Onlara diyecek bir söz yok. Ama yine de afişlerde ve filmin sonundaki kast listesinde adı ikinci sırada geçen Kenneth Branagh’ı keşke daha çok görseydik. Aslında çok da fazla bir rolü yokmuş. Tom Cruise ise aman aman bir oyunculuk sergilemese de filmin merkezindeki kişi olarak üzerine düşeni yapıyor yine de.

Bryan Singer’ın filmdeki seçimlerinin gayet başarılı olduğu söylenebilir. Bir tek müziğe biraz fazla yüklenilmiş bazı sahnelerde. Bir de filmin geniş ekran formatında daha doğrusu 2.35 : 1 formatında çekilmemiş olması ilk anlarda yadırgatıcı idi. 1.85 : 1 formatı bu film için yetersiz ve küçük bir format gibi gözüküyordu. Ama bu da bir seçim tabii ki. Sonuçta Bryan Singer, Superman Returns fiyaskosundan sonra kendine gelmiş demek mümkün. Belki de Superman ona uygun bir hikaye değildi. İlk dönem bağımsız filmleri dahil olmak üzere Superman Returns dışında sevmediğim filmi yok çünkü kendi adıma. Sonraki Superman filmini de onun çekeceği açıklandı. Belki bu sefer farklı olur diyerek bekleyelim yine de.

Kirpi:

Erdal Murat Aktaş’ın yeni filmi Kirpi, Sulhi Dölek’in bir kitabına dayanıyor ve en büyük kozu olarak da başroldeki iki oyuncusu Mazhar Alanson ve Güven Kıraç’a yükleniyor. Aktaş’ın, ilk filmi Mumya Firarda’dan daha iyi bir filmle karşımıza çıktığını söylemek yanlış olmaz ama doğrusunu söylemek gerekirse o filmden daha iyi bir film yapmak çok da zor bir iş değil. Kirpi filminde kendisine herhangi bir haksızlık yapıldığında altta kalmayan, karşılığını en sert eşek şakasıyla veren iki karakterin çekişmesi ile başlayıp yanlış anlaşmalar sonucu gizli polis, uyuşturucu mafyası, dolandırıcılık çetesi ve hatta uluslararası bir örgütün bile işin içine girerek olayların büyümesi anlatılıyor. Doğrusu söz konusu yanlış anlamalar ve tesadüfler fazlasıyla abartılı ve bir noktadan sonra inandırıcılığını yitiriyor. Ancak yine de özellikle Mazhar Alanson’un hatırına çok da fazla bir şey beklenmeden gidilebilecek bir film.

Zafer ve Gurur (Pride and Glory):

Colin Farrell ve Edward Norton’un başrollerini paylaştığı bir polisiye Zafer ve Gurur. Aslında benzerlerini çok sık gördüğümüz bir film. Aynı aile içinde bir onurlu ve mert polis vardır, bir de pisliklere bulaşmış bir polis. Bunların yolu bir şekilde kesişir ve mücadeleye başlarlar. Bu süreçte onurlu ve mert polis gitgide yalnız kalmaya başlar ama herşeye rağmen mücadelesine devam eder. Bu öykü yapısı içinde iyi filmler de izledik bu güne kadar, kötü filmler de. Zafer ve Gurur türünün iyi sayılabilecek örneklerinden biri. Türe bir yenilik getiremese de sokakların havasını iyi yansıtması, polisin içindeki pisliğin epeyce yayıldığını göstermesi ve bu pisliğe karışmasa bile, bilip ve bilmezden gelenlerin de temiz sayılamayacağını vurgulaması ve klişe sayılmayacak finali ile ilgiyi hakediyor. Polisiye sevenlerin pişman olmayacakları bir film.

Bu arada kuşağının en iyi oyuncularından sayılan Edward Norton elbette burada da iyi ama artık kendisini daha iyi projelerde görmek istediğimizi de eklemeden geçmeyelim. Uzunca bir süredir kalitesini gerçek anlamda gösterebileceği bir rolde görmedik çünkü kendisini.

Frost/Nixon:

Sonunda Oscar adayı filmler de sinemalarımızda gösterime girmeye başladı. En iyi film ve yönetmen dalının 5 adayından sinemalarımızda ilk gösterime giren, eski ABD Başkanı Richard Nixon ile televizyoncu David Frost’un meşhur röportajları çevresinde şekillenen Frost/Nixon filmi oldu. Darısı diğer filmlere diyelim.

Doğrusunu söylemek gerekirse filmin yönetmeni Ron Howard çok sevdiğim bir isim değil. Ama hakkını vermek lazım, bu sefer çok iyi bir işe imza atmış. Aslında yönetmen olarak ne kadar beceri sergilediği tartışılır ama oyuncularına kendilerini göstermek için gerekli alanı bırakması filmin başarılı olması için en önemli unsur olmuş zaten. Bir de öğrendiğimiz kadarıyla tiyatroda da aynı rolleri oynayan Frank Langella ve Michael Sheen gibi geniş kitle tarafından tanınmayan iki sağlam oyuncuda ısrar etmesi, onlar oynamazsa bu filmi çekmem demesi de kendisini takdir etmemiz için yeterli sebep sayılabilir. Çünkü film tam bir oyunculuk şöleni. Özellikle Frank Langella Oscar adaylığını sonuna kadar hakediyor. Kaynaklardan öğrendiğimiz kadarıyla, iki oyuncu da kamera arkasında da rollerine ve atışmalarına devam etmişler. Ki zaten daha önce belirttiğimiz gibi her ikisi de tiyatroda da aynı rolleri oynadıkları için artık içselleştirmişler anlaşılan.

Film, haber görüntüleri eşliğinde hızla Watergate skandalını ve Nixon’ın istifası sürecini anlatarak başlıyor. Sonra bir süre söyleşinin öncesini ve hazırlık aşamasını izliyoruz. Ve asıl film Nixon ve Frost‘un ilk karşılaştıkları anda başlıyor ve yaklaşık bir saat kadar süren söyleşi sahnelerinde tam kıvamını buluyor. Bir saat boyunca sadece söyleşiyi izlemiyoruz aslında. Söyleşi zaten günlere bölündüğü için aralarda karakterlerimizin neler yaptıklarını da görüyoruz. Asıl önemlisi Nixon ve Frost‘un bir telefon konuşması sahnesi var ki filmin doruk noktalarından biri zaten.

Filmde, yapılan söyleşi için boks maçı benzetmesi bir kaç kez kullanılıyor. Gerçekten de öyle. Söyleşi öncesi yapılan hazırlıklar, düşünülen teknik ve taktikler, söyleşi sırasında her iki tarafın da ekiplerinin kenardan her şeyi inceleyerek sonrasında zayıf ve güçlü yanları değerlendirerek yeni taktikler hazırlamaları ve hatta kimi zaman söyleşi sırasındaki müdahaleleri, kritik anlarda rakiplerin karşı tarafın moralini bozacak hamleler yapmaları hep bu boks maçı benzetmesini haklı çıkaran unsurlar. Hatta aynı benzetmeyi filmdeki oyunculuklar için de yapabiliriz. Langella ve Sheen arasında, her ne kadar rakip sayılmasalar da böyle bir durum var. Hatta filmdeki maçtan Frost galip çıksa da oyuncuların maçından Langella galip ayrılıyor dersek yanlış olmaz.

Sadece oyunculuk açısından başarılı bir film yok karşımızda. Aynı zamanda ortada birinci sınıf bir metin de var. Tiyatro oyununu da yazan Peter Morgan, başarılı bir senaryo çıkarmış ortaya. Frost ve Nixon arasında geçen söyleşinin metinleri gerçeğe uygun olabilir belki ama en azından hangi noktaların seçileceği çok önemli. Ayrıca yine bu ikilinin çekimler dışında geçen konuşmaları, özellikle yukarda bahsedilen telefon konuşması çok başarılı. Ya da mesela Nixon’un defalarca çekim başlamadan önceki saniyede Frost‘a inceden laf sokması, ama Watergate ile ilgili kısımda rollerin değişmesi, ayakkabı meselesi çok ince ve güzel ayrıntılar.

Tüm bu başarılı unsurların yanında Ron Howard çok öne çıkmayan ama temiz ve yerli yerinde bir yönetmenlik stili tutturmuş. Diğer tüm dallardaki Oscar adaylıklarına eyvallah (film, kurgu, erkek oyuncu ve uyarlama senaryo), ama yönetmenlik dalındaki adaylığı için akademinin Ron Howard sevgisini gösterdiği ve cömertçe davrandığı yorumunu yapabiliriz.

Sonuç olarak kesinlikle izlenmesi gerekli olan bir film. Ayrıca çoğunluğu sadece diyaloglara dayanan bir film için gayet akıcı ve sürükleyici. Film bitince farkettim ki yaklaşık son yarım saatini koltuğumdan doğrulup öne doğru eğilerek izlemişim.

Bu arada filmdeki Nixon’u izlerken aklıma Süleyman Demirel’in geldiğini eklemeliyim. O lafları döndürmesi, kendisini zor durumda bırakacak soruların etrafından dolanarak olayı kendi istediği noktaya getirmesi ve seyirciyi etkileyecek laflar etmesi, kendine güveni hep onu hatırlattı bana.

Böyle sağlam, üstelik 5 dalda da Oscar adayı bir film ne yazık ki çok az salonda gösterime girdi. Önümüzdeki haftaya tamamen kaldırılabilir. En azından seans sayısı mutlaka azalacaktır. Şimdiden sinemaların en küçük salonlarına düşmüş bile. Sinemada izlemek isteyenler ellerini çabuk tutsunlar. Konu azıcık politik olunca, başrolde medyatik bir isim ya da güzel bir kadın olmayınca böyle oluyor ne yazık ki.